Bardzo wiele osób dzwoni do naszej hodowli z takim oto pytaniem : czy kastrować koty (zwłaszcza kocurki), czy też nie ? Nasza odpowiedź jest za każdym razem taka sama, a minowicie : kastrowanie to absolutnie ostateczność, o której winny decydować istotne względy, nie zaś niedorzeczne i pozbawione sensu okoliczności rzekomego wypracowywania własnej linii w danej rasie. Politowania godne, a wręcz prymitywne wydają się być tutaj tłumaczenia, iż dla dobra rasy i ochrony własnej linii hodowlanej kastrujemy koty, aby ich wygląd był charakterystyczny tylko dla danej hodowli lub wręcz : był z nią wyłącznie utożsamiany. Żałosne w tym wszystkim jest przede wszystkim to, iż zdecydowana większość tych pseudo hodowli z aspiracjami konkurującymi swoimi wyobrażeniami z nagrodą Nobla, nie ma żadnych ku temu warunków ( hodowla w maleńkim mieszkaniu - dwa, trzy pokoje), że już nie wspomnę o naukowych podwalinach. Tak, właśnie naukowych, gdyż tylko taki wymiar może nadawać hodowli status wyodrębniającej linię lub pewne wysublimowane cechy kociej budowy (uszy, broda, profil, kufa, łapki, kolor, ogon itd.). Kota można wykastrować w odpowiednim wieku (najwcześniej winien to byc 9-10 miesiąc kociego życia), ale tylko wówczas, gdy staje się on po prostu uciążliwy dla rodziny i otoczenia. Okazuje się bowiem, iż bardzo często
kocurek bedąc sam w domu wcale nie znaczy terenu. Mowa o kotach rasowych,które nie wypuszczamy swobodnie na zewnątrz. Po cóż zatem u licha tego kocurka kastrować ? Przecież na wskroś zbędna ingerencja skalpela, to istne bestialstwo i okaleczenie biedaczyska, któremu nijak wytłumaczyć, po cóż to robimy. Rzecz jasna zasygnalizowany tutaj problem nie stanowi przedmiotu troski dla wszelkiej maści pseudo hodowców, którym majaczy w ich nietęgich głowach hodowlany dorobek - niestety w nieskończonej perspektywie, co oznacza, iż wiele kotów i tak będzie do siebie podobnych, chociaż wcala nie będą pochodziły z tej jednej hodowli. Ci “miczurinowcy” hodowcy to zwykłe
rzezimieszki, które kastrują kociaki nawet w wieku kilku miesięcy.

Odbyliśmy
szereg rozmów z weterynarzami, a także korespondowaliśmy i dalej korespondujemy z kilkoma znanymi hodowcami i naukowcami w USA, W. Brytanii i Kanadzie (Johson,Fabrei czy Donowan) i co się okazuje ? Otóż, wyodrębnienie jednej, jedynej cechy permanentnie powtarzalnej w następnych pokoleniach, to praca z kilkoma reproduktorami oraz kilkonastoma koteczkami w okresie pięciu do kilkunastu lat. Nikt jednak nie wpada na taki koszmarny pomysł, jakim jest okalecznie poprzez kastrację wszystkich wstępnych pokoleń. Każde zwierzatko ma prawo do życia w nienaruszonym przez skalpel stanie. Jeżeli chodzi o koteczki, to kastrowanie generalnie wcale nie powinno ich dotyczyć, gdyż niezwykle rzadko znaczą teren, a sama rujka nigdy nie jest aż tak bardzo uciążliwa, aby usprawiedliwiać kastrację. Pamiętajmy zatem o tym i nie kupujmy wykastrowanego maleństwa, a może skłoni to w przyszlości owych hodowlanych pacykarzy z jedno- lub dwupokojowych hodowli do zaniechania tego na wskroś niecnego, gdyż nakierowanego na zysk i pseudo splendor, procederu. Zapytajmy owych rzeźników jakiego sprzętu używają w swoich pseudo hodowlach, czy mają pojęcie, co to jest : breederbar, trianglemasdevice, twinkyweight tools itd. Bez owych przyrządów nie da sie po prostu poważnie traktować kontroli nad materiałem genetycznym… Kocięta winny być zdrowe, czrujące i rozmowne, piękne, a przede wszystkim : kochane, nie zaś okaleczone tylko dlatego, iż ktoś ma kiełbie we łbie i umyślił sobie, iż będzie naukowcem, a wszyscy padną na kolana z zachwytu patrząc na ich okaleczone kocięta brrr. Nasza hodowla - hodowla kotów rasowych SOPOCISKO*PL ma warunki ku temu, aby - broń Boże ! - nie kastrować kotów, nawet tych, które nie nędą już, ani reproduktorami, ani rodzicielkami - wszyscy muszą być szczęśliwi i tym należy się szczycić, nie zaś pseudo naukowymi wygibusami. Mamy koty rasowe trzech ras : koty maine coon, koty norweskie leśne i koty perskie. Serdecznie do nas lub na nasze strony internetowe zapraszamy.


Może Cię także zainteresuje: